noitcifnaf

Title : Versus

Genre : one shot

Author : oerb

Paring : MyungYeol Ft. Daeyeol

Author’s note : *โพสต์เอนทรี่ที่แล้วจบก็วิ่งมาโพสต์เอนทรี่นี้ต่อกันที*

ทันทีที่เห็นอีแดยอลใน sesame player ก็สัญญากับตัวเองว่าจะต้องจับเด็กชาย (ซึ่งหน้าเหมือนพี่ชายอย่างกับแฝด!) คนนี้มาใส่ในฟิคให้ได้! ร่างไว้หลายหน ขัดใจไปหลายครั้ง ในที่สุดคืนหนึ่งก็นึกคึกหยิบต้นฉบับที่ร่างไว้ไม่จบมาทวิต (เพราะใครบางคนอีกแล้ว!) และแต่งต่อสดๆ มันในนั้น ได้ออกมาเป็นวันช็อตเรื่องนี้

เรารักอีแดยอล ฮุฮิ อีซองยอลก็รักเหมือนกันจ้ะ ♥

 

 

  

Versus

แดยอลมาเยี่ยมซองยอล มยองซูกอดอกพิงกำแพงมองยอลพี่แหย่ยอลน้องในครัวแล้วจุดยิ้มมุมปาก เขาชอบเห็นสองพี่น้องอยู่ด้วยกัน มันเจริญตาเจริญใจ มองเท่าไรก็ไม่เบื่อ

สองคนกำลังชงกาแฟ แดยอลร้องโวยวายเมื่อพี่ชายเทน้ำตาลครึ่งกระปุกใส่แก้วตัวเองพรวด ซองยอลหัวเราะชอบใจใหญ่แต่สุดท้ายเป็นฝ่ายจัดการน้ำเชื่อมกลิ่นกาแฟแก้วนั้นให้ มยองซูเห็นแดยอลอมยิ้มมองพี่ชาย คนแอบมองอย่างเขาอดอมยิ้มด้วยคนไม่ได้

แดยอลรักพี่ชาย มยองซูสัมผัสได้และไม่แปลกใจ ไม่ว่าใครก็รักอีซองยอล

"แน่ะ มองอะไร"

ไม่รู้จู่ๆ คิมซองกยูโผล่มาจากไหน หัวหน้าวงอมยิ้มทำหน้ากรุ้มกริ่มหรี่ตามองเขา "ยอลน้องหรือยอลพี่ดีน้า น่ารักทั้งคู่ทำเอาเลือกไม่ถูกเลย"

มยองซูมองพี่ชายนิ่ง ทันใดนั้นเขาตะโกนลั่นห้องหน้าตาย "พี่อูฮยอน พี่กยูจะจีบแดยอล"

ทันใดนั้นมีเสียงของหล่นพื้นดังตุ้บจากห้องนอนของเมนโวคอล ซองกยูอ้าปากค้างด่าน้องไม่ออก เขาถลึงตาใส่ไอ้ตัวดีก่อนวิ่งรี่ไปหารูมเมท มยองซูได้ยินพี่ใหญ่แก้ข่าวกับพี่ชายอีกคนยกใหญ่ว่าไม่ใช่นะ ไม่ใช่ เข้าใจผิดแล้ว!

"ใครจะจีบน้องฉัน?" ซองยอลปรากฏตัวข้างหลังเขา มีแดยอลยืนประคองถ้วยกาแฟอยู่เคียงกัน ใบหน้าน่ารักเหมือนพี่ชายแท้ๆ นั้นเปื้อนยิ้มเขินๆ

มยองซูอมยิ้มมองสองพี่น้อง "ฉันจีบได้มั้ย?" เขาถาม

ซองยอลคว่ำปากฉับทำหน้าบึ้งทันควัน "ไม่ได้!" ยอลพี่ตวัดแขนโอบน้องชายอย่างหวงแหน "น้องฉัน ฉันไม่ยกให้!"

มยองซูส่ายหน้า "ฉันหมายถึงว่า..."


"นายน่ะ"
เขาเพยิดหน้าใส่เพื่อนสนิท
"ฉันจีบได้มั้ย?"


ซองยอลหน้าแดงแทบจะระเบิดตู้มแล้วกลายเป็นโกโก้ครั้นช์

"ไม่ได้ครับ" แดยอลแทรกขึ้นกลางวง "พี่ชายของผม ผมไม่ยกให้ใคร" ยอลน้องพูดยิ้มๆ แต่น้ำเสียงจริงจังจัด

มยองซูกะพริบตาใส่แดยอลปริบๆ "พูดจริงน่ะ?" เขาถาม ยอลน้องพยักหน้าช้าๆ และตอบอย่างหนักแน่น "ใครจะจีบพี่ซองยอลต้องข้ามศพผมไปก่อน"

มยองซูฟังคำตอบแล้วอมยิ้ม เขาเอียงคอถามแดยอลว่าถ้าอย่างนั้นนายพร้อมจะตายแล้วรึยัง

"เฮ้ย!!!!!" ซองยอลร้องเสียงหลง รีบแทรกตัวเข้ามายื่นคั่นเขากับแดยอลซึ่งจ้องตาหาเรื่องกันไม่กะพริบอยู่ "จะบ้าเรอะ หยุดทั้งสองคนน่ะแหละ!"

หลังจากนั้นยอลพี่ลากคอยอลน้องไปบอกลาสมาชิกในวงแล้วไล่กลับบ้านไป ส่งน้องชายเรียบร้อยแล้วเพื่อนสนิทหันมาแฟ่ดใส่เขาใหญ่ว่าจะบ้ารึไง บลาๆๆๆ

"แหม ฉันล้อเล่นน่า" เขาตบไหล่ปลอบใจเพื่อน "แดยอลออกจะน่ารักใครจะฆ่าลง"

ดูเหมือนหนนี้เขาปั้นหน้ายิ้มไม่เนียนนัก สีหน้าซองยอลบอกชัดว่าไม่เชื่อใจเขาสุดขีด เขาหัวเราะกลบเกลื่อนและตบไหล่ซองยอลอีกหน "พูดเล่นจริงๆ" มยองซูยืนยัน "แต่ว่า...ที่ถามว่าจีบได้มั้ยน่ะไม่ได้พูดเล่นนะ"

ซองยอลหน้าแดงแจ๋อีกหน

"ฉันจะฟ้องแดยอล!!!" ยอลพี่ร้องลั่นแล้วหยิบโทรศัพท์ต่อสายหาน้องชายโวยวายให้ฟังชุดใหญ่ มยองซูก้าวไปแย่งมือถือจากมือเพื่อนสนิทมาแนบหูคุย

"ฉันจะจีบพี่ชายนายนะอีแดยอล วันนี้กลับบ้านดีๆ นะ บ๊ายบาย" พูดจบแล้วเขากดวางสายไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายออกปากคัดค้านแม้แต่คำเดียว เขายื่นโทรศัพท์คืนให้ซองยอลซึ่งมองเขาตาค้าง

"จีบได้มั้ย?" เขาถามอีกครั้ง อีกฝ่ายไม่ตอบ

"ไม่ตอบแปลว่าได้นะ" มยองซูพูดยิ้มๆ นึกในใจว่าคอยดูเถอะ เดี๋ยวซองยอลคงโวยวายใหญ่ว่าไม่ได้ๆ


แต่อีกฝ่ายไม่ยักพูดอะไร


มยองซูเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ แล้ววินาทีถัดไปก็ฉีกยิ้มกว้างอย่างห้ามไม่ได้ เขาก้าวเข้าไปหาซองยอลและยกมือกอดเอวอีกฝ่ายไว้ หัวใจซองยอลเต้นแรงจนมยองซูได้ยินเสียงตึกตักๆ เขาอมยิ้มและกระซิบกลั้วหัวเราะกับคนในวงแขน

"แดยอลต้องกลับมาแกล้งตายให้ฉันข้ามศพแล้วละ"

THE END

แอบไปหย่อนวันช็อตที่ asianfanfics มา ฮุฮิ

*ขี้อวดมาก (ฮา)*

 

ที่เริ่มเขียนฟิคก็เพราะอ่านแล้วอยากเขียน

ที่ลองแปลวันช็อตเป็นภาษาอังกฤษแล้วโพสต์ลง asianfanfics ก็เพราะอ่านแล้วอยากโพสต์กับเขาบ้างเหมือนกัน (ไม่อยากให้หน้า stories ของตัวเองว่างเปล่า) (ฮา)

 

ถ้าไม่ได้เพื่อนผึ้งช่วยแก้ไวยากรณ์และปรับสำนวนให้คงไม่กล้าเอาไปลง

ขอบคุณเธอที่ทำให้ฝันเราเป็นจริง

ในที่สุดเราก็มีฟิค (หรืออีกนัยหนึ่งคือวันช็อต) ภาษาอังกฤษแล้ว!

 

ถ้าสนใจลองไปอ่านกันได้นะคะ! ^o^

 

Title: Versus

Pairing: MyungYeol Ft. Daeyeol [Infinite]

Genre: romance, comedy

Rate: G

 

ลงลายแทงไว้ ฮึบ!

 

ป.ล. ฉบับภาษาไทยก็มี เพิ่งโพสต์ลงในบอร์ดอินฟินิตไทยแลนด์เมื่อไม่นานนี้ ส่วนบล็อคจะตามมาทีหลังนะ! (อยากอวดภาษาอังกฤษก่อน ฮ่าฮ่าฮ่า)

Title : Vitamin

Genre : one shot

Author : oerb

Paring : GyuWoo

Author’s note : ตีสองแล้วยังไม่หลับไม่นอนย่องเอาวิตามินมาลงกลางดึก ไม่รู้เพราะใคร!? *รู้ตัวแล้วโปรดแสดงตน! (ฮา)*

 

 

 

 

 

 

Vitamin

ซองกยูมีขวดวิตามินและอาหารเสริมเป็นกุรุ

ขวดนี้น้ำมันปลามีโอเมก้า-3 เข้มข้น ขวดนั้นวิตามินบีรวมบำรุงผิว ผม เล็บ และใช้ป้องกันการเกิดสิว ขวดนั่นอาหารเสริมช่วยบำรุงประสาท บรรเทาอาการเครียด ขวดโน่นวิตามินรวมใช้กินเสริมกับวิตามินเดี่ยว อื่นๆ

ขอบอกว่านี่เป็นเพียงตัวอย่างส่วนหนึ่ง (ภูมิใจนำเสนอมากนะจะบอก)



หัวหน้าวงอินฟินิตอุทิศลิ้นชักเป็นที่เก็บเด็กๆ เม็ดยาของเขาหนึ่งชั้นใหญ่ ใครเห็นก็พากันล้อว่าเขาสะสมวิตามินและอาหารเสริมเป็นงานอดิเรก "ทำไม?" ลีดเดอร์เคยถามน้องๆ "ฉันสะสมของพวกนี้แล้วใครจะทำไม?"

"ก็ไม่ทำไม" ซองยอลยักไหล่ตอบ "พี่แค่เหมือนลุงแก่ๆ บ้าดูแลสุขภาพเอง"

พี่โตตระกูลซองฟังจบแล้วประเคนสันมือกลางกะโหลกน้องคนรองทันควัน



ซองกยูกินวิตามินและอาหารเสริมทุกคืน ซองจงเห็นเขากรอกยาเป็นสิบเม็ดใส่ปากดื่มน้ำกลืนลงคอรวดเดียวทีไรเป็นต้องทำหน้าสยองใส่ น้องถามว่าเขาทำได้ยังไง กินอย่างนั้นไม่ติดคอเหรอ ชายหนุ่มย้อนถามว่าอยากลองดูไหม เดี๋ยวจะแบ่งให้กินทุกขวดนี่เลย

รู้มั้ยหมอนั่นทำไง

อีซองจงเปิดแน่บเข้าห้องนอนไปเฉ้ย

(อ้อ ลืมไปว่าน้องเล็กของพวกเขาไม่ถูกกับยาเม็ด)



"อาหารเสริมหรือยาเสพติด"

ครั้งหนึ่งดงอูเท้าคางกับหมอนถามพี่ใหญ่ แร็พเปอร์เห็นอีกฝ่ายวุ่นวายคุ้ยหาขวดวิตามินซีคู่ใจ ปากก็บ่นว่าคืนนี้โดนฝนดังนั้นไม่กินไม่ได้เดี๋ยวจะเป็นไข้ "ถ้าดวงพี่จะไม่สบาย ยังไงไอ้เม็ดๆ 1,000 มิลลิกรัมนั่นก็ช่วยพี่ไม่ได้" โฮวอนกับมยองซูพยักหน้าหงึกหงักพลางชูนิ้วโป้งกดไลค์ให้พี่รอง

ซองกยูทำปากคว่ำ

พวกนี้นี่ยังไง มีปัญหากับเด็กๆ ของเขาจัง



คืนหนึ่งซองกยูไปทำงานคนเดียว กว่าจะกลับถึงหอคนอื่นๆ ก็เข้านอนกันหมดแล้ว

ลีดเดอร์เปิดประตูห้องนอนของตนไปทุ่มตัวใส่เตียง อูฮยอนกำลังหลับปุ๋ย เขานอนมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยย่องไปอาบน้ำล้างเหงื่อ

ซองกยูเดินตัวอุ่นกรุ่นกลิ่นสบู่กลับจากห้องน้ำ เขาเปิดไฟหัวเตียงแล้วทรุดตัวลงนั่งหน้ายองๆ ลิ้นชักกรุสมบัติ ชายหนุ่มถูมืออย่างหมายมาดก่อนค่อยๆ ดึงลิ้นชักออกมองคอลเลคชั่นอาหารเสริมด้วยดวงตาฉ่ำเยิ้ม เขารักเด็กๆ เม็ดยาพวกนี้ มันช่วยให้เขาสุขภาพดี นานๆ ทีจะป่วยไข้

หัวหน้าวงอินฟินิตหยิบกระปุกวิตามินขึ้นเขย่ายาใส่มือทีละขวด หนึ่งเม็ดบ้างสองเม็ดบ้างตามแต่ปริมาณที่ร่างกายต้องการในหนึ่งวัน เขายังไม่ทันวางขวดแคลเซียมคืนกับที่ดีก็ได้ยินเสียงกุกกักจากเตียงนอน ซองกยูหันไปเห็นอูฮยอนนอนกอดหมอนปรือตามองเขาอยู่ ชายหนุ่มมองตอบ ต่างฝ่ายต่างจ้องตากันไม่พูดไม่จา ในที่สุดซองกยูตัดสินใจว่าอีกฝ่ายคงละเมอ เขาหันกลับไปหยิบขวดน้ำมันรำข้าวขึ้นมาเคาะยาใส่มือต่อดังก๊อกแก๊ก

"พี่กยู มันหนวกหู"

จู่ๆ นัมอูฮยอนพูดเสียงขุ่น

ซองกยูชะงักมือกึก "หา? ว่าไงนะ" ชายหนุ่มถามหน้าเหวอ

"เสียงมันดังแกรกๆ หนวกหู" ฝ่ายนั้นพูดซ้ำ

"อ้อ" ลีดเดอร์วางขวดยาคืนลงลิ้นชักเบาๆ อย่างเกรงใจ "งั้นเดี๋ยวชั้นใช้วิธีล้วงยาขึ้นมาก็แล้วกัน" ว่าแล้วเขาบรรจงเปิดฝาขวดวิตามินเอ แล้วค่อยแหย่นิ้วเขี่ยยาเม็ดขึ้นมา

"เฮ้อ" ได้ยินเสียงอูฮยอนถอนหายใจ

"เป็นอะไร"

"ไม่กินซักวันไม่ได้รึไง"

"ได้ แต่เป็นไปได้ก็ควรกินต่อเนื่องเป็นประจำ"

ฝ่ายนั้นอมลมทำแก้มป่องใส่เขา "ฉันรู้ว่ามันดี แต่กลับมาดึกๆ อย่างนี้พี่เอาเวลากินยามานอนไม่ดีกว่าเหรอ"

ซองกยูเลิกคิ้ว "แปลกจัง ที่ผ่านมาไม่เห็นนายเคยว่าอะไร"

"ก็คราวนี้มันอดไม่ไหว" อีกฝ่ายเพยิดหน้าใส่นาฬิกาซึ่งบอกเวลาตีสอง "กินแค่นั้นก็พอ" อูฮยอนยื่นมือชี้นิ้วใส่มือเขา "ที่เหลือไม่ต้องกินหรอก รีบนอนดีกว่า พรุ่งนี้พี่ซองรยอลบอกจะปลุกแต่เช้า" ว่าแล้วรูมเมทคลานลงจากเตียงหายไปข้างนอกก่อนกลับมาพร้อมแก้วน้ำแก้วใหญ่

ชายหนุ่มมองขวดอาหารเสริมที่เหลือตาละห้อย "อย่างน้อยขอแค่วิตามินซี..." เขาครางเสียงอ่อย ทว่ารุ่นน้องยัดแก้วใส่มือไม่ฟังคำเขา

"กินเข้าไป" อูฮยอนสั่ง

"แค่วิตามินซีอีกอย่างเอง"

"กะอีแค่วิตามินซี!" อีกฝ่ายเอ็ด

"วิตามินซีช่วยให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งสดใสนะ!"

"ไม่กินคืนเดียวหน้าพี่ไม่เหี่ยวหรอก!"

"วะ! นายก็พูดได้สิ ไม่ได้แก่สุดในวงอย่างฉันนี่!"

"กะอีแค่ผิวหน้าเปล่งปลั่งสดใสฉันก็ทำให้พี่ได้!" นัมอูฮยอนกระชากคอเสื้อเขาไปประกบจูบทันควัน อีกฝ่ายปล่อยมือจากซองกยูทันก่อนเขาจะทำเด็กๆ ในมือร่วงหมด

"แค่นี้เปล่งปลั่งสดใสพอรึยัง" รุ่นน้องถาม "ถ้าพอแล้วก็รีบๆ กินไอ้ที่เหลือนั่นแล้วเข้านอน" ฝ่ายนั้นว่าแล้วล้มตัวลงหนุนศีรษะกับหมอนนำไปก่อน

ซองกยูยังตกใจไม่หาย

หลังจากนั้นเขาจัดการเด็กๆ ในมืออย่างล่องลอย รู้ตัวอีกทีก็ปีนขึ้นเตียงมานอนใกล้ๆ อูฮยอนแล้ว รูมเมทนอนหันหลังให้ ไม่รู้หลับจริงๆ หรือแกล้งตายแก้เขิน เขาปิดตาส่งตัวเองเข้าห้วงนิทรา อูฮยอนถามเขาว่าแค่นี้เปล่งปลั่งสดใสพอไหม ไม่รู้อีกฝ่ายจะว่ายังไงถ้าเขาตอบว่าไม่พอ



"พี่ คืนนี้ไม่กินวิตามินเหรอ"

ซองยอลเห็นพี่ชายคนโตอาบน้ำเสร็จแล้วเข้าห้องนอนหายไปไม่ออกมากินยาอย่างเคยจึงแง้มประตูห้องสองมเนโวคอลเข้าไปถาม ซองกยูโงหัวจากเตียงตอบเขาว่า "เดี๋ยวค่อยกินวิตามินยังไม่มา" เด็กน้อยฟังคำตอบแล้วเอียงคอสงสัยแต่ขี้เกียจซักไซร้ ตีหนึ่งกว่าแล้ว ซองยอลบอกราตรีสวัสดิ์พี่ชายแล้วลากเท้ากลับเข้าห้องนอน

"นอนแล้วเหรอ" พี่อูฮยอนออกจากห้องน้ำมาทักเขา

"อือ พี่ล่ะ"

"ให้ยาใครบางคนก่อนแล้วค่อยนอน"

"อือ ฝันดีพี่" เด็กน้อยซองโบกมือลาพี่สามง่วงๆ แล้วงับประตูปิด "หือ!?" จู่ๆ ซองยอลอุทานเสียงดังหลังฉุกคิดบางอย่างได้ "ย-อย่าบอกนะ..."

มยองซูซึ่งเข้านอนก่อนแล้วแง้มเปลือกตาขึ้นมองอีกฝ่ายข้างหนึ่ง "เป็นอะไร?"

เด็กประถมยืนหน้าแดงอยู่หน้าประตูห้อง มยองซูได้แต่มองฝ่ายนั้นงงๆ "มีอะไร?" เขาถามย้ำทว่าซองยอลส่ายหน้าเป็นคำตอบให้แล้วเดินไปมุดตัวดีดดิ้นอยู่ใต้ผ้าห่ม



"โว้ยยย!"

ได้ยินเสียงคนขี้เล่นร้องโวยวายดังทะลุมาถึงห้อง ซองกยูผละริมฝีปากจากอูฮยอนมาหรี่ตาจ้องประตู

"เสียงซองยอล?"

"เสียงอย่างนั้นก็มีอยู่คนเดียว"

"เป็นอะไรของมัน"

"ไม่รู้ ช่างเถอะ ดึกแล้ว นอนดีกว่า"

ลีดเดอร์พยักหน้าว่าง่าย เขาปล่อยอีกฝ่ายกลับไปนอนบนเตียง ส่วนตัวเองเอื้อมมือปิดไฟหัวเตียงแล้วล้มตัวลงเตรียมหลับ เหลือบมองลิ้นชักสมบัติอย่างรู้สึกผิดนิดๆ ไม่ได้แตะเด็กๆ มาหลายวันป่านนี้พวกนั้นเหงาแย่ แต่ทำไงได้ เขาได้ยาใหม่แล้ว วิตามินตัวนี้หาที่ไหนก็ไม่ได้ด้วย



ซองกยูมีขวดวิตามินและอาหารเสริมเป็นกุรุ
แต่ยาทั้งกุรุนั้นสู้นัมอูฮยอนคนเดียวไม่ได้เลยสักนิด

THE END

 

ทั้งสองเรื่องเป็นเรื่องที่เอิบเคยลงในบอร์ด smfix ค่ะคู่หลักคือเยซองกับรยออุค ส่วนคู่รอง เรื่อง From Somewhere เป็นคู่คังทึก กับคยูมินและเรื่อง Versus เป็นคู่คยูเฮค่ะ

 

หนังสือมีขนาด A5 หนาประมาณ 200 หน้า ใช้กระดาษถนอมสายตา ราคา  250 บาท (ยังไม่รวมค่าจัดส่ง 50 บาทต่อเล่ม)

 

 

 

รายละเอียดการจองเหมือน Many Little Things เป๊ะเลยค่ะ!

 

 

จองโดยการกรอกรายละเอียดต่อไปนี้

 

ชื่อที่ใช้ในการจอง :

จำนวนจอง (เล่ม) :

อีเมลล์ที่ใช้ในการติดต่อ :

วิธีรับของ (รับเองในงานตลาดฟิค วันเสาร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ 2555 / รับทางไปรษณีย์) :

(เฉพาะผู้รับสินค้าทางไปรษณีย์) ชื่อและที่อยู่ที่ใช้ในการจัดส่ง : 

 

 

เมื่อเราได้รับอีเมลล์แล้วจะส่งรายละเอียดการโอนเงินไปให้ภายใน 5 วัน

 

On the Way มีระยะเวลาจองออกจะกระชั้นกว่า Many Little Things มาก ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ TT_TT แต่เช่นเดียวกันกับเล่มโน้น คือหลังจากนี้เอิบจะหิ้วไปขายในงานตลาดฟิคชั่นซึ่งจะจัดช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ด้วย ใครที่สั่งไม่ทันสามารถตามไปซื้อได้ในงานหรือรอสั่งรอบ 2 (กรณีมีหนังสือเหลือจากในงาน) ได้อีกค่ะ

 

ขอบคุณทุกท่านที่ให้ความสนใจค่ะ ^^

Title : Still In Love With You

Translater’s note : ดองทรานส์มานาน ในที่สุดได้ฤกษ์ลง ตอนที่ 10 มาแล้วค่า ช้าไปหน่อย ขอโทษนะค้า 

 

 

 

 

Chapter 10

มยองซูกับซองยอลนั่งใต้ต้นไม้ของพวกเขาเหมือนเคย ต้นไม้ต้นประจำของทั้งสองตั้งแต่เป็นเพื่อนกัน สองคนนั่งโอบกัน นี่ก็ท่าประจำที่นั่งกันมาแต่ไหนแต่ไร

"ฉันอยู่อย่างนี้ได้ทั้งคืนเลย" สายลมเย็นเฉียบพัดเฉียดแก้มซองยอล เขากระซิบพึมพำกับเสื้อของมยองซู

"มีเรื่องแปลกอยู่อย่าง รู้มั้ยว่าอะไร" อีกฝ่ายว่า

"อะไร?" เด็กหนุ่มผงกหัวขึ้นนิดหน่อยเพื่อสบตามยองซู

"พวกเราเป็นธรรมชาติมากเลย" ฝ่ายนั้นตอบพลางคลี่ยิ้ม

มยองซูใช้นิ้วม้วนผมซองยอลเล่นและเฝ้ามองปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

"อืมมม" ซองยอลส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอก่อนเอนศีรษะลงบนไหล่เขา เขาขยับตัวชิดเข้าเพื่ออีกฝ่ายจะได้พิงสบายๆ "เมื่อก่อนฉันกลัวมากนะ คิดว่าตัวเองตัวคนเดียว ไม่มีใครเคียงข้าง แต่ถึงเราจะมาไกลกันขนาดนี้ ไกลขนาดกลับหลังหันไม่ได้แล้วฉันก็ยังกลัวอยู่ดี กลัวแบบไม่มีเหตุผล ไม่รู้ทำไม" ฝ่ายนั้นกระซิบ

"น่า ซองยอล" มยองซูประสานมือกับซองยอลและบีบเบาๆ "ฉันไม่นึกอยากกลับเป็นเพื่อนนายเหมือนเก่าหรอก ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองมีพร้อมทุกอย่างแล้ว แต่ฉันคิดผิด ตอนนี้ฉันเหมือนเป็นคนใหม่ อาจฟังดูเลี่ยนๆ แต่ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองหลับมานานแล้วนายเป็นคนปลุกฉันตื่น..." เขาชะงักไปครู่ ส่ายศีรษะพึบพั่บ "เดี๋ยวก่อนนะ นี่ฉันเพิ่งพูดอะไรออกไป นายทำอะไรฉันเนี่ย อีซองยอล"

ซองยอลหัวเราะก่อนยืดตัวขึ้นจูบมยองซู เขาจูบตอบทันควัน ชักจะคุ้นเคยกับรสจูบหอมหวานของซองยอลเข้าทุกวัน เอาจริงๆ นะ หลังๆ มานี้เขาชอบจูบซองยอลเหลือเกิน

"ฉันคงทำให้นายกลายเป็นไอ้เลี่ยน เจ้าบทเจ้ากลอนไปละมั้ง?" ซองยอลตอบ มยองซูฟังแล้วหัวเราะ

"ฉันเนี่ยนะ?" เขาถามเสียงขุ่น "ตลกละ"

"เปล่าตลก นายเป็นอย่างนั้นจริงๆ" อีกฝ่ายตอบจริงจัง "สงสัยฉันต้องเลิกกับนายแล้วละ"

มยองซูแสร้งตีสีหน้าพรั่นพรึงสุดชีวิตจนซองยอลเห็นแล้วผลักเขาแรงๆ พลางหัวเราะพลาง

 

******

 

โฮวอนเดินเตร่ไปทั่วห้องระหว่างรอดงอูเตรียมตัว อีกฝ่ายมารับเขาไปห้องซ้อมด้วยกันแต่บังเอิญมาเร็วไปหน่อยเลยต้องรอ เขาไม่ได้รำคาญคนรัก ดงอูทำเป็นไม่สนใจโฮวอนซึ่งเดินไปเดินมา ปัญหามันอยู่ที่ว่า เขาเขินเกินกว่าจะแต่งตัวได้เมื่ออีกฝ่ายจ้องเขาเอาๆ เขาบอกโฮวอนเป็นร้อยรอบแล้วว่าเขาเดินไปสตูดิโอเองได้ ที่ผ่านมาเขาก็ทำอย่างนั้น แต่อีกฝ่ายก็มีนิสัยอย่างที่รู้กัน โฮวอนไม่ยอมท่าเดียว บอกว่าจะขับรถมารับเขาทุกวัน

"นายแต่งหน้าด้วยเหรอ" โฮยาหยิบอายไลเนอร์จากเคาน์เตอร์ขึ้นมาถาม ดงอูชะงักกึกหันกลับไปมองก่อนหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นของในมือโฮยา

"เพื่อนฉันชื่อซองยอลซื้อให้ขำๆ" เขาบอกพลางคุ้ยตู้เสื้อผ้าหาเสื้อยืดสบายๆ ใส่ "หมอนั่นชอบเล่นตลกเห่ยๆ"

"เหรอ?" อีกฝ่ายว่า "ฉันชอบเพื่อนนายแฮะ"

ดงอูส่ายหน้าพลางหัวเราะ "แปลว่านายเห็นด้วยกับหมอนั่นเหรอ นายว่าฉันควรเขียนขอบตาเหรอ?"

โฮยายักไหล่ "ไม่อะ ฉันชอบนายที่เป็นอย่างนี้" เขาฟังคำตอบแล้วกลอกตาหน่ายก่อนพึมพำกับตัวทำนองว่า 'เลี่ยนตลอด'

"ขอบใจ" ดงอูพูด "แต่ฉันว่านายน่าจะลองแต่งหน้าดู" เขายิ้มกริ่มระหว่างปราดเข้าไปหาอีกฝ่าย แย่งอายไลเนอร์มาถือไว้เอง

"อย่าได้คิด" โฮยาผละจากเขา "ไม่มีทาง ฉันไม่แต่งเด็ดขาด"

"ทำไมล่ะ" ดงอูหน้าบูด

"เพราะฉันเป็นผู้ชาย" ฝ่ายนั้นตอบ "ผู้ชายไม่แต่งหน้าเว้นแต่ว่าจะเป็นพวกบอยแบนด์"

"นะ?" เขาอ้อน

โฮยาเห็นแล้วตาแทบส่องประกาย "ก็ได้..."

"จริงนะ" ดงอูยิ้มกว้าง เขาแค่ล้อเล่นตลกๆ ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะยอมเอาด้วย

"ก็ได้ ก็นายอยากนี่" โฮยาแลบลิ้นและหัวเราะ "ฉันบังเอิญใจอ่อนด้วย"

"ดี" ดงอูว่า "ฉันจะทำให้นายเป็นเด็กผู้หญิงเลย"

เขาคว้าเอาน้ำหอมขวดเก่าของแม่มาฉีดใส่โฮยาก่อนอีกฝ่ายจะทันห้าม คนรักสูดจมุกดมเสื้อตัวเองฟุดฟิด

"อืมม" โฮยาพึมพำ "หอมกลิ่นผลไม้ผสมชะมดเช็ด"

ดงอูหัวเราะก๊าก "อีโฮวอน นายนี่โคตรไร้สาระ"

โฮยาเกี่ยวมือกับเอวเขา ดึงเขาไปชิดเข้า "หมายถึงเกินห้ามใจรึเปล่า"

"อือ" เขาเห็นด้วย "ไร้สาระจนเกินจะห้ามใจ"

อีกฝ่ายจุดยิ้มก่อนโน้มตัวลงจุมพิตริมฝีปากเขา ดงอูหัวเราะคิกคักเหมือนเด็กๆ ระหว่างพวกเขาจูบกัน โฮยาชอบเวลาดงอูทำอย่างนั้น ไม่ว่าจะรู้สึกจั๊กจี๋แปลกๆ แค่ไหนก็ตาม

 

******

 

ไม่ว่าซองยอลจะพยายามตั้งใจเรียนขนาดไหนเขาก็ไม่ซาบซึ้งใจในรสวรรณคดีเลย เขาอยากอยู่กับมยองซู แต่วิชานี้ทั้งคู่ไม่ได้เรียนด้วยกัน พอต้องแยกจากกันแล้วซองยอลปวดใจหนึบๆ ราวกับหัวใจเป็นตะคริว สองสามวันมานี้เขากับมยองซูตัวติดกันหรือไม่อย่างนั้นก็เดินจับมือกันแทบไม่ปล่อยมือ พอต้องแยกย้ายกันไปเรียน ซองยอลมักบีบมือมยองซูแน่นและดึงอีกฝ่ายไปหา ไม่ว่าจะอยู่ด้วยกันนานเท่าไร สำหรับเขาเวลาไม่เคยพอ ความรู้สึกอยากอยู่ด้วยกันมากมายจนไม่มีวันเติมเต็ม

"กะอีแค่เข้าเรียนสายนิดสายหน่อย" ซองยอลว่า

มยองซูกะพริบตาก่อนหัวเราะขัน ซองยอลที่เขาเคยรู้จักยอมตายดีกว่าเข้าห้องเรียนสาย

"ไม่เอา" เขาพูดพลางแกะนิ้วอีกฝ่ายออกจากแขนเสื้อ "ไปได้แล้ว จะได้เข้าเรียนทัน"

"นายนี่อย่างกับคุณย่า" ซองยอลบ่น มยองซูหัวเราะไม่ถือสาพลางคว้าหนังสือเรียนของอีกฝ่ายมาถือไว้เอง เขาชอบแหย่ซองยอลเล่นเวลาอย่างนี้ และรู้ดีว่าซองยอลไม่ชอบเอาซะเลย

"ฉันถือเองได้" ซองยอลบอกขณะมองหนังสือตัวเองในมือมยองซู

"รู้แล้ว" มยองซูว่าพลางส่งยิ้มน่าหลงใหลให้ "แต่ฉันอยากทำ"

"ตลกดี ก่อนหน้านี้ตอนเป็นเพื่อนกันนายไม่ยักทำดีกับฉัน" ซองยอลพูด

"ตอนนี้ก็ไม่เห็นต่างจากตอนนั้น" มยองซูไหวไหล่ "ฉันก็ยังชอบทำอย่างนี้อยู่" ว่าแล้วเขาเอื้อมมือไปโบกหลังศีรษะร่างข้างๆ ดังปั้ก

"เฮ้ย!" ซองยอลโวย "มันเจ็บนะ!"

มยองซูหัวเราะถูกใจ เขาดึงเนคไทซองยอลเข้ามาประกบริมฝีปากจูบคนรักก่อนอีกฝ่ายจะทันเอาคืนเขา ทั้งหมดเป็นความผิดซองยอลทั้งนั้น ใครใช้ให้ไว้ผมม้าน่ารักปิดหน้าผาก ใครใช้ให้ปล่อยชายเสื้อนักเรียนออกนอกกางเกง ใครใช้ให้มีเรียวปากสีชมพูน่าหลงใหล ใครใช้ให้อีซองยอลดูดีถึงขนาดนี้กัน

ซองยอลปล่อยหนังสือจากมือเพื่อเอื้อมมือโอบรอบคอมยองซูและจูบตอบ เขาแนบกายเข้าหาอีกฝ่าย นักเรียนคนอื่นๆ ซึ่งกำลังจ้ำไปเข้าชั้นเรียนต่างมองพวกเขา ต่างต้องทำใจให้ชินกับภาพหวานแหววของสองคนซึ่งเป็นอันว่าคบกันแล้วจริงๆ พวกนักเรียนหญิงส่วนใหญ่แทบคลั่งตาย

"ไปหาห้องซะสิยะ" ใครบางคนพูดด้วยแต่พวกเขาไม่สนใจฟัง ชั่วขณะนั้นมีเพียงพวกเขาสองคนในโลกส่วนตัว ซองยอลแทบจะลืมด้วยซ้ำว่าพวกเขายืนอยู่ที่ไหนหรือตัวเองเป็นใคร

ในที่สุดมยองซูถอนริมฝีปากออก

"นายแย่มากนะอีซองยอล" เขาพูดพลางหายใจหอบก่อนจุดยิ้ม "ฉันแพ้นายทุกที ทีนี้เราได้เข้าห้องสายกันทั้งคู่แล้ว"

 

******

 

ท้องดงอูร้องจ๊อกๆ ระหว่างเขาเดินไปตามโถงตรงไปโรงอาหาร ดงอูไม่ได้กินข้าวเช้า เขาดีใจแทบตายที่ในที่สุดก็ถึงเวลาอาหารกลางวันสักที เขาคลายปมเนคไท ถอนหายใจก่อนก้าวเข้าไปในโรงอาหารคนแน่น ดงอูมองไปทั่วห้องซึ่งเต็มไปด้วยผู้คน เขาเดินตรงไปยังโต๊ะตัวประจำและเลิกคิ้วสูงเมื่อเห็นใครบางคนซึ่งนั่งร่วมวงกับเพื่อนรุ่นน้องสองคน ใครบางคนซึ่งหน้าตาคุ้นๆ เฮ้ย เดี๋ยวก่อนนะ นั่นมัน...

"พี่ดงอู!" ซองยอลเห็นดงอูเข้าก็ตะโกนเรียกเขาดังลั่น คนแปลกหน้าซึ่งนั่งหันหลังให้เขาหันหน้ามา แล้วดงอูก็เห็นโฮวอนยิ้มกว้างโบกมือให้เขาจากโต๊ะกินข้าวตัวประจำ

เขาเบิกตากว้างพลางปรี่เข้าไปหา วางหนังสือลงกับโต๊ะและหันไปหาโฮยา "โฮ-โฮยา นายมานี่ได้ไง?"

"เซอร์ไพรส์" อีกฝ่ายยักไหล่และจุ๊บเขาเบาๆ ดงอูได้แต่กะพริบตาปริบๆ ในหัวพยายามปะติดปะต่อเรื่อง

"พี่เนี่ย" จู่ๆ ซองยอลโพล่งขึ้น "กล้าดียังไงไม่พาพี่โฮยามาแนะนำพวกฉัน"

"ฉ-ฉ-ฉัน-"

โฮยาดึงแขนเขาให้นั่งลงข้างกัน "นายบอกนายจะไม่แนะนำฉันให้เพื่อนนายรู้จัก ฉันเลยคิดว่าน่าจะโผล่มาแนะนำตัวเองซะเลย"

"นายไม่มีเรียนรึไง?" ดงอูหลบตาเพื่อนสนิทสองคนที่เอาแต่หัวเราะคิกคักอย่างกับพวกนักเรียนสาวช่างเม้าท์ มองเขาทำตัวลุกลี้ลุกลนเพราะความเขิน

"โรงเรียนฉันก็พักกลางวันช่วงนี้เหมือนกัน" โฮยาตอบและจับมือเขาไปบีบเบาๆ "ฉันคิดถึงนายก็เลยมาหา มันก็ไม่ไกล ขับรถมาแค่สิบนาทีเอง"

"อ้อ" ดงอูพยักหน้ารับก่อนหันไปจ้องมยองซูซึ่งหัวเราะเป็นบ้าเป็นบอกับซองยอลที่แสร้งเสมองอากาศไม่สนใจ นี่แหละเหตุผลว่าทำไมเขาไม่อยากให้พวกนี้เจอโฮยา

"เออใช่ เมื่อกี้เราคุยถึงไหนนะ" คนรักเขาหันกลับไปคุยกับเพื่อนทั้งสอง มือยังจับเขาไว้ไม่ปล่อยไปไหน

ซองยอลดีดนิ้ว "เรื่องวันเกิดพี่ดงอูไง นี่พี่ ฉันว่านะ-"

"เฮ้ย นี่คุยเรื่องนี้กันอยู่เหรอฮึ?" ดงอูร้องเหวอ

"เงียบไปเลยพี่ คนเขาจะคุยกัน" ซองยอลแฟ่ดใส่เขา มีมยองซูหัวเราะอยู่ข้างๆ

"โฮวอน นาย-"

โฮยาแตะปลายนิ้วบนริมฝีปากและมองเขาดุๆ "ซองยอลพูดถูกแล้ว พวกเรากำลังคุยกัน" ฝ่ายนั้นยิ้มให้เขาแล้วหันกลับไปคุยกับซองยอลต่อ

ดงอูครางขัดใจก่อนซบศีรษะกับโต๊ะและถอนหายใจยาวเหยียด เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวได้วายป่วงกันใหญ่แน่ คอยดู

To be...